ටිකෙන් ටික ලෝකයට යද්දි
අහිමිවූ පිය සෙනෙහසත් පුරවා
අඩුව නොමැතිව හැම දේම සපුරා
මුවග සිනහ නිතර තබලා
දිරිය දුන්නා ලොවට යන්නට
ගොර දුක් කද සගවා අපි හැදු
මහ වෘක්ෂය ඔබම පමණයි
අනේ ආදර අපේ අම්මා...
ගෙවාගෙන ජිවිතය තනියම
සතුට අතරම අපව තියලා
අඩු කලේ නෑ කිසි දෙයක් අපහට
ලෝකයේ ජයටැඹ වෙතට යන්නට
අපව දිරිමත් කල ඔබ
ජය ලබන අප දෙස සතුට වපුරන
මහ මේඝය ඔබම පමණයි
අනේ සුන්දර අපේ අම්මා...
(මාගේ අත්දැකීමක් නොවේ)
සලුපිලි සේම රජ අබරණ සියල් ගෙනා
චන්නගෙ වදන් අසමින් රජු පුදුම වෙනා
විදිනවාලු දුක් කදක් මේ අප සියලු දෙනා
සැපතක් සොයා යුවරජු වනයේ තවුස් උනා
දරමින් කසාවත් රජගෙහි සලුපිලි අත් හැරවා
කපමින් කෙස්වැටිත් ගෙන අහසට විසි කෙරුවා
ගනිමින් පාත්තර වලදයි බොජුන් රස නැතුවා
සොයමින් දුක් නැති ලෙසක් කුමරුන් වනයෙ සැරුවා
රාමගේ පුත් උද්දක එක් පිරිවැජියෙක්‍ ය
ආලර කාලාම නම් දරනා වෙනකෙක්‍ ය
සත්‍යය සොයා මේ අය ලග නැවතෙත් ය
ඒ අය වෙත මගක් නැති බව වැටහෙත් ය
නිවනක් සොයාගෙන ආ ලෙස මේ සසර පුරා
නොයෙකුත් වත් හුරු කර කර මහ වනය පුරා
විටෙකදි ගිලි නදියෙහි සීතල දිය අලුයමක් පුරා
තව විටෙකදි ගිනි තපියි හිරු දිදුලන දවස පුරා
දුක් දෙයි අන්ත ලෙස සොයනා අවබෝධය ලැබෙයි කියා
හුස්මක් අරන් පිට නොකරම හිටියේ ඒ එක් මගක් සොයා
වැහැරි ගොසින් මුලු සිරුරම දෙතිසක් ලකුණු සැගව ගියා
මරණය වෙතට යාදැයි තුන් ලෝකෙට සැක මතුව ගියා
වීරිය පුදුම ලෙස බුදු හිමියන් තුල පහලව තිබුණු
කාටත් හිතාගන්නට බෑ ඒ හිතුවිලි කොතරම් තියුණු
පින් කද කොපමණද කාටත් බෑ නොව මැන බල කියනු
දස මර සෙන් බිද ජය මේ බෝසත් කුමරුට ලැබුණු
සසරේ කරපු පාරමි බලදම් සවියක් වී තිබුණු
මිහිකත පමණි අප හිමි සවි බල ඇති කෙරුණු
තනි නොතනියට මහ බෝ රජු හිමි රැක ගැනුණු
බුදු හිමි මහිම දුටු ඒ බෝ හිමි සිහිකරමින් වදිණු
හිරු මඩල සේ දහවල අහස් කුස මුදුනේ දිලෙන
සද මඩල සේ සිසිලස බෙදමින් රෑ අහසෙහි තිබෙන
නුවණැස අපමණය අප සම්බුදු සමිදුන් ලැබ ගැනුන
ලියලා ඉවර කල හැකි වේද ඒ ගුණ කද කවදා කොතැන
බෝ මැඩදී සමිදු පෙර ජාතීන් දකින නුවණැස ලැබුවා
සසරේ ආපු ගමනෙහි තතු නියම ලෙස බුදුහිමි දුටුවා
බියකරු සසර ගැන තම ණුවනින් අවබෝධය ඇති වුවා
සසරට බැද තිබුණු හැම බැමි බෝ මැඩදීම දුරු කෙරුවා
මැදියම තුලදි දෙවෙනි වූ නුවණ සමිදුන් මතු කරවා
ඉපදෙන මැරෙන හැම යන එන හැටි නුවණින් දුටුවා
හැම ලොව ගැනම අතැඹුල සේ සම්බුදු ණුවනින් බැලුවා
ඒ හැම ලොවට යන මග සම්බුදු සමිදුන් නවතනු ලැබුවා
අලුයම ගෙවෙන විට කෙලෙසුන් තොර නුවණ ලබන
විමසා බලා සිත පතුලට කෙලෙසුන් දුරු කර දමන
සිත කෙලෙසුන් කිසිවක් නැති බව දැන ගෙන සොදින
වෙසගේ සද පායා ඇත අලුයම සම්මා සම්බුදු බව ලබන
දස බල බුදු නුවණ ලබා තිලොවේ ජය ලබන
සිව් නුවණින් විශාරදව තුන් ලෝ තුල දිලෙන
මහ කරුණාවයි මෙත් සිතිනුයි එකසේ සිටින
අනන්ත ගුණ යුතුමයි මුනිදානන් අප සැම වදින
හිතා ගන්න බෑ ලැබු ණුවන අපගෙ සිත පොඩිනේ
පුද දෙන විට සිත පහදා රැස්වෙන පින
අපමණ නේ
බුදු බව ලැබ තුන් ලොව ජය ගත් පින්වත් සමිදානේ
හැමදෙන එක් වී පුද දී පින් රැස්කර ගමු පින්වතුනේ
කරුණා ගුණැති හද මඩලක් දැරුවානේ
සත් හට දුකට එක පිළිසරණයි සමිදානේ
තුන් ලොව දිනා ජයගත් මගේ බුදු පියානේ
එක් කර දෑත වැද වැටෙම් සම්බුදු රජානේ
දුක් විදි සසර ගමනට සැප දී හද නිවන
සම්බුදු සමිද විමසුව හිදිමින් බෝ සෙවන
සැම සත වෙතට ගත හැක විමසා නුවණ
සම්බුදු දහම නමදිමි හඳ සැනසුම ගෙනෙන
බව දුක සිහි කරන් සසරට හිත කළකිරුණා
සසරෙහි ගමන නවතන්නට හිත තුල රැදුනා
සම්බුදු සමිදු දෙසු මගසොදුරුව නිරතුරු වඩිනා
සිහිකර වදිම් ඒ උත්තම සම්බුදු සඟ රුවනා
වෙසක් දිනේ එදා ලුම්බිණි නම් සල් උයනේ
සොදුරුව තිබුනු ලස්සන සල් ගස් සෙවනේ
මිහිමත සිටි උත්තම මව් තුමියගෙ කුසිනේ
ලොවට උතුම් පුත් රුවනයි ලොකෙට පහල උනේ
විසි නව වසරක් ගෙවමින් යුව රජෙකු ලෙසින්
සැප සම්පත් දැසි දස්සන් පිරි නොයෙක් ලෙසින්
කිසියම් දෙයක් සැඟවී ඇත සිතුවා දහස් වරින්
සොයා ගන්න මග සොයමින් ගත වී දවස් ගණන්
උයන කරා යන එනකොට යොවුන් කුමරු
මග දෙස බලමින් නෙත හෙලුවා සොදුරු
දුටුවෙ ලෙඩකි විදිනා දුක මහමග වැතිරු
අපිටත් මෙහෙම වෙනවානේ සිතුවා කුමරු
තව දිනයකදි යන විට සමගින් චන්නය ඇමති
දිවියක අරුත ගැන සිතමින් නිති සිත පැවති
වයසට ගොසින් සිටිනා කෙනෙකි වාරුව නැවති
මහලුව විදින දුක ගැන කුමරුන් යලි යලි සිතති
ආයෙත් දිනක යන විටදි උයන කරා නෙක සිරි පිරුණු
මගසිරි බල බල වට පිට වෙත යොමුවී නෙත තියුණු
සිව් දෙනෙකුගෙ කරපිට යන මිනියකි දිවි අවසන් කෙරුණු
අපටත් එනවානේ මරණය නෑ ගැලවිලක් අප ලැබුණු
මේ දුක් පිරුණු දිවි ගැන කුමරා නිති සිතමින්නේ
නැවතක් දිනක කුමරා රජ උයනට පිවිසෙන්නේ
සන්සුන් ගමනකින් වඩිනා රුව නෙත දකිමින්නේ
මේ හැම දුකම නිවනා මග සෙවිමට හිත යන්නේ
දිනයක කුමරු උයනට ගොස් මේ හැම සිතමින්න
සිටියා පසෙක වී කොහොමද මේ දුක් නිමවන්න
රජගෙහි සේවකයා ආවේ කුමරුට පණිවිඩ දෙන්න
ඉපදි තිබේ යුවරජුනේ, ඔබහට පුත් රුවනක් ඔන්න
ඉපදි තිබේ මා හට පුතෙක්, වී ගෙන රාහුලයෙක්
යන්නට තිබෙන ගමනට වී ගෙන බාදකයක්
ඇතිවි තිබේ දිවියට තව තව අලවා බැදීමක්
හැර යා යුතුව මෙය, සොයනට ගමනේ නිමාවක්
සරසා නොයෙක් විසිතුරු මල් ගවසා
පලදා මුතු මැණික් රන් රිදි ගත දවටා
මැරෙනා බවක් නෑ කිසි දින දැනිලා
කිසිදා නැතේ අනියත දම් සිහිකරලා
අයුෂ ගෙවෙයි හම දැන් රැළි වැටිලා
දත් එක දෙක වැටී මුව බොකු ගැහිලා
අතපය වාරූ නෑ යන යන තැන වැටිලා
මරුවා ලං වෙලා නැතිදෝ දැන් දැනිලා
වාරුව නැතිවෙලා මරණය අඩ ගසද්දි
පාරුව සිහිවෙලා ධර්මය සිහි කරද්දි
කාලය ගතවෙලා තම හිස ගිනි ගනිද්දි
මරුවා ඇවිත්නේ පන්සල ලග දකිද්දි
හරිහැටි තරුණ වියෙ සිහි උණා නම්
අතපය වාරු ඇතිදා මරු පෙනුනානම්
සිතතුල අනියත දහම සිහි කලා නම්
පසුවට තැවිලි නෑ මෙ ලෙසින් නම්
ආදරයයි මේ උතුරන්නේ
ආදරයයි මේ ආදරයයි...දස මසක්ම කුසේ දරාගෙන රැකලා
බඩගින්නට ලේ කිරි කර පොවලා
රැකගත්තේ ඇගේ ජිවිතයත් පරදා
වෙන කවුරුද මවුතුමි ඔබමයි සෙනෙහස දැනෙනා
ගතකට දැනෙන වෙහෙසක් නෑ දැනිලා
දහදිය වගුරවයි සතුටින් සෙනෙහස උතුරා
අම්මා පිටුපසින් සිටිනා ඒ සවිමත් රජිදා
වෙන කවුරුද පියතුම ඔබමයි හැමදා විරුවා
අවුරුදු ගණන් ගතවෙනවා එනමුත් රැකුම තාමත් දැනෙනා
සෙනෙහස පුදන හැටි කවදාවත් තෙරෙන් නෑ ජිවිතයත් පරදා
අම්මා තාත්තා යන දෙදෙනා කවදාවත් නෑ වෙනතක බලලා
ඒකයි කිවේ සිව් බඹ ලකුණු මවුපියෝ ලග ඇති නිතරම උතුරා
කල්ලඩි පාලමට උඩින්
මඩකලපුවට ගිහින්
පාසිකුඩා වෙරල අයිනේ
සින්දු කියලා අපි නැටුවා
මතක නැද්ද මුතුමැණිකේ
ඉර බසිනා හැන්දෑවේ
ඒ දිහාව බලාගෙනම
වෙරල දිගෙ ඇවිද ඇවිද
රසබර කර කියපු කතා
මතක නැද්ද මුතුමැණිකේ
අනාගතය ගැන හීන ගොඩක්
මව මව ඔබ කියපු කතා
සුන්දර සේ අත් අල්ලන්
ඈත බලගෙනම අහන් හිටියා
මතක නැද්ද මුතුමැණිකේ
බිදි බිදි රැල්ල යලි යලි ඇදෙනවා
සිප සිප වෙරළ දියඹට ඇදෙනවා
බිදි බිදි සිතත් යලි යලි හැදෙනවා
සිප සිප සනසන්න ඔබ ඉන්නවා
බිදෙන රැළි අතරේ පෙන බුබුළු නැගෙනවා
සිපින රළ වෙරලේ සොදුරු රූ මවනවා
බිදෙන හිත් මඩලේ කදුලැලිම පිරෙනවා
හැදෙන හිත් මඩල සතුටින්ම පිරෙනවා
වෙරල සේ මතක එක තැනක තියෙනවා
රැල්ල සේ සිත හැමතැනම නිතර ඇදෙනවා
වෙරල මෙන් සිතුවිලිත් නිරතුරුව පිරෙනවා
රැල්ල මෙන් සිත නිතර අලුතින්ම හැදෙනවා
ඈත අහසෙ තනිව හිදිනා
තනි තරුව දෙසම බැලුනා
වලා අතරින් තරුව වැහුනා
තරුව අතහැර අහස බැලුනා
නැගී දිදුලන සුපුන් සද දුටුවා
සදෙන් විහිදුන සිසිල ලංව ආවා
සදෙ සෙනෙහෙන් දවස් ගෙවුවා
අහස සෙමිහිට සදෙ රූ රටා මැකුවා
සදත් පසෙකින් නැගි අහසෙම කොනක තිබුනා
හිරුත් ඇවිදින් අහස මුදුනට සදේ සිතුවම් මකා දැමුනා
හිරුගේ එලියට සිතම වසගව දිවියේ දින දින හෙමින් ගෙවුනා
අකල් වැසී වැටී ටික ටික හිරුත් මතකෙන් ඈත ඇදුනා
දුරම තිබෙනා දෙයට සිත්වී කාලේ ගෙවුනා
ලගම බලනට හිතට අමතක කරලා තිබුනා
ඇසේ ගෑවී ගෑවී ලගම මැණිකුත් හුගක් තිබුනා
මෝඩකමකට දුරක ගොස් ඇත දුකක් දැනුනා
අපි ආයෙත් ආයෙත් හමු නොවුනා නම්
ඉස්සර මතකය විතරක් හිත්වල තිබුනානම්
සුමිහිරි රසතැන් මතකෙට එක්වුනේ නැතිනම්
දුක්බර සිතුවිලි ඇවිදින්-
මතකය පාරන් නෑ එහෙනම්
සොදුරුව ආලය අප තුල තිබුනේ නැත් නම්
අදුරුව යන්නෑ මතකය මේ ලෙස එහෙනම්
පොඩි පොඩි දේවල් හිත් වැනසුවෙ නැතිනම්
අප වෙන් වෙන්නෑ කවදාවත් මේ විදිහටනම්
කැපවී ආලට නොකෙරී අපි හිටියානම්
අප ගැන විතරක් ඔබ මා හිතුවානම්
විරසක සිතුවිලි අප යට නොකෙරුනිනම්
කවදාවත් අප වෙන් වෙන්නෑ එහෙනම්
අපි දෙන්නා පහනයි දැල්ලයි වාගේ
එක්වී ඉන්නේ සැමදා ආදරයෙන්නේ
ප්‍රිය සොදුරිය ඔබමයි හැමදා මාගේ
සෙනෙහස පමණයි හැමදා දිදුලන්නේ
ඔබගේ සිහිනය සැමදා මාගේ වෙන්නේ
ඔබගේ සිහිනයේ මා ජිවත් වී... ඉන්නේ
සිහිනය ඉටුවන දිනයට අපි ලං වෙන්නේ
සිහිනය ඉටුකරගන්නයි අප වෙහෙසෙන්නේ
බාධක දහසක් ආදර මාවත අහුරන්නේ
බාධක මැඩගෙන අප ඒ මාවත යන්නේ
සෙනෙහස දින දින අලුතින් දළුලන්නේ
දිවිය පුරාවට ආදරයයි අපි සනසන්නේ
ආදරයක කදුලක් නැති තැන් සොයලා
ඇවිද ඇවිද හැම තැන කදුලුම දුටු හින්දා
වෙහෙස වැඩිවී තිසා වැව ලග නැවතිලා
හිටි විට දුටුවා ඉසුරුමුණියේ යුවල පෙම් බැදිලා...
එදා සිට අද වෙන තුරා ආදරයෙන් බැදිලා
ඔබ දෙපළ ඉන්නෙ කොහොමද කදුලු නොසලා
අසන්නට පිය නගන විට ඔවුන් වෙත බලලා
ඇසුනේ සිහින් ඉකිබිදුම ඉසුරුමුණි පෙම්වති හඩනා
වෙලී උන්නද අපි ආදරය ලොවට පෙන්වා
පිරුණු සෙනෙහස කලින් අප සිත් තුලම රදවා
කලින් කල විරසකය සැක හැම මතුව ආවා
ඉන්න බෑ අපි අතර විරසකය දැන් වැඩිවා
සොදුරු අතීතයේ
අදුරු නිමේෂයේ
ගිනිගත් හදවත
රිදවිය මතකය
සොදුරු නොබෝදින
පෑරුණු හදාවත
සුවපත් කරවිය
අදුරු නිමේෂය
දෑස තෙමාගෙන
කදුලු නොඑන්නට
සවිබල දුන්නේ
ඒ අදුරු නිමේෂය
සිහිවුනූ මතකය
රිදුමක් තරමට
සවියක් ගෙනදිය
අදුරු නිමේෂය
(වසර තුනකට පෙර අදුරු නිමේෂයට)
පෙර එක් වී එකතැන එකටම සිටි මා ඔබ
අද ඇයි දෙතැනක නොහදුනනා ලෙස හිද
මතකය නළියයි පෙර සේ සිත ලග හුන් ලෙස
නපුරුව ඇයි මේ ලොව මෙතරම් කුරිරුව
සිත තුල මා මෙන් ඔබගෙද ඇත පෙර මතකය
වෙන් වී ගොස් ඇත, නොගියද වෙන් වී සිතුවිලි
දුක් වෙන මතකය පාරයි හදවත සිහිවන හැම විට
මතකය අමතක කෙරුමට පොරකයි නොවෙනා අරුමෙක
මතකය රදවා හිදිනෙමි නොබලා පෙරමග
හිත රැදී සෙනෙහස නොතලා පෙරසේ රැකගෙන
දුක්දෙන ගතවුණු කාලය නොකරා අමතක
මතු භවයකවත් යලි යලි නොපතා එක්වෙන
සතුට සොම්නස පිරිලා ඇති බව
සිතා ආවෙමි සොයා ඔබ වෙත
දුක්ක දොම්නස් පිරුණු සිත දැක
ඉවස ඉවසා උන්නා කලක් ගතකොට
වෙර යොදා දහඩියද වගුර වගුරා
කරන දේවල් කොතෙක් වේවිද
සතුට මොහොතයි දුකයි ඉතිරිය
කුමක් වූවද නොකර බෑ ඒ හැම
සතර අතටම ඇවිද ඇවිදා
සොයා යනවා සතුට හැමකල
මොහොතකට සතුට පිරිලා
ගෙවනවා දුක් වෙහෙස දැනිලා
කොහො කොහොමත් කෙදින කෙලෙසත්
සොයා ගිය මුත් සතුට ලැබුනද නිතර පවතින
සතුට ලැබිලා මුසවෙලා ඒ තුලම රැදිලා
හිටිය හැකිවෙද එකම විලසට කුමක එතිලා
සතුට කොයිබද ලොවේ පවතින
නිකෙලෙස් හිතයි සතුටෙ උල්පත
කෙලෙස් පිරිලා ගලන හිත් තුල
සතුට කොයිබද දුකයි උතුරන
මිතු දමින් වෙලි එක ලග එකට හිටි දා
මහමෙරයි ඔබ ගැන සිතා සිටියේ මා එදා
අනියතයි මොහොතකට අමතකව ගියදා
සිනා සුනු හැටි තාම මතකයි සේ මෙදා
අනෙක් හැම අමතකයි මිතු දමින් බැදුන දා
කලේ හැම දේ මිතුදමින් එය පෙර මගට දා
අනේ කාලය සොදුරු සිතුවම් ලෙසින් ගෙවූන දා
අමතකව සීමා සිතක සිත සොදුරු සේ ගෙවුනදා
ගෙවීගන කාලය අලුත් මිතුදම් බැදෙයි නෙක විදා
ගෙවයි කාලය අමතකයි අතීතය කොහොමදා
කලගුණය මතකයි ඒකමයි තාමත් මිතු දම් රදා
ඒත් කොහොමද අමතකව ඔබ හට සොයුරු බව මෙදා
කමක් නැත සතුටකින් නම් ඔබ ඉතා
කියන්නම් ජයක් වේවා සුව සැප පතා
සිතේ රැදී දේ රැදෙයි පෙර ලෙස සිතා
ආයුබෝවන් නැවත හමුවෙමු නොම පතා
(සිහිවුනූ අතීත සොයුරු දම් පිරි මිතු දමට)
දුක මතුවී ආයෙත් හදවත පාරයි...
තරුණයි තරුණයි හරි දඟකාරයි...
